Dziś, w Uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP, Liturgia Słowa pokazuje nam skutki grzechu pierworodnego. Bóg woła Adama: «Gdzie jesteś?». A on odpowiedział: «Usłyszałem Twój głos w ogrodzie, przestraszyłem się, bo jestem nagi, i ukryłem się».Rzekł Bóg: «Któż ci powiedział, że jesteś nagi? Czy może zjadłeś z drzewa, z którego ci zakazałem jeść?».
Dramat pierwszych rodziców polegał na tym, że utracili RAJ, ale Bóg nie odwraca się od pierwszych rodziców i daje im nadzieję w postaci zapowiedzi Dobrej Nowiny o Zbawieniu – tzw. Protoewangelii – to jak Prototyp: „Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej; ono ugodzi cię w głowę, a ty ugodzisz je w piętę”.
Natomiast Ewangelia pokazuje nam wypełnienie tej zapowiedzi w Starym testamencie w osobie Maryi. W momencie Zwiastowania zwraca uwagę na postawę Maryi: postawę posłuszeństwa, pokory
i zawierzenia bezgranicznego Panu Bogu. Kiedy Maryja usłyszała wolę Najwyższego, na początku pełna lęku i obaw stawia pytanie: „Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?”  Ale Boży posłaniec, Anioł Gabriel uspokaja ją mówiąc: „Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus…” I dlatego Maryja godzi się wolą Bożą, wypowiadając słowa: „Oto ja Służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa”.
Dzięki swojej ufności współuczestniczy w objawieniu prawdy o Bogu, który nie zagraża człowiekowi, lecz ukazuje swoją miłość.
Papież Bł. Pius IX ogłosił dnia  8 grudnia 1854 roku Dogmat Wiary: „Orzekamy i określamy, iż (…) Najświętsza Maryja Panna  od pierwszej chwili poczęcia została zachowana nietknięta od wszelkiej zmazy  grzechu pierworodnego, jest prawdą przez Boga objawioną i dlatego wszyscy wierni powinni w nią wytrwale i bez wahania wierzyć”.
Nie mogła być skażona grzechem ta, która później porodziła Syna Bożego! Nikt z nas ludzi nie może równać się z Niepokalaną Dziewicą Maryją, bo chociaż przyszła na świat jak każdy człowiek, to jednak od momentu swego poczęcia została zachowana od nieczystości – grzechu, ponieważ nie mogła być  skażona grzechem Matka Boskiego Zbawiciela. I dziś patrzymy na Maryję Niepokalaną – jako wzór człowieka, który umie kochać… Maryja – nasza Matka jest wolna od najmniejszego nawet grzechu ale poświęciła się dla nas, urodziła Jezusa, aby dać nam zbawienie. Nasi rodzice nieraz poświęcają się dla nas. Czy potrafimy to zauważyć i docenić? Czy potrafimy być wdzięczni? Często mówimy, że dzieci powinny być podobne do rodziców. Czy my jesteśmy podobni duchowo do naszej Matki? Bo ile w nas jest bezinteresownej miłości, to tyle w nas jest naprawdę chrześcijaństwa! „Bo tyle jesteś wart – ile kochasz! Bo tyle masz, ile umiesz  z siebie ofiarować, dać drugiemu!”
Dokładnie 195 lat temu, 27 listopada 1830 roku w Paryżu wydarzyła się  niesamowita historia Maryja objawiła się Św. Katarzynie Laboure’ ze Zgromadzenia Sióstr Szarytek. W czasie wieczornej modlitwy ujrzała Najświętszą Dziewicę, skromnie i jednocześnie pięknie ubraną, której wiek określiła na ok. 40 lat. Najświętsza Maryja Panna Katarzynie w czasie objawienia mówiła: „Promienie, które widzisz spływające z mych dłoni, są symbolem łask, jakie zlewam na tych, którzy mnie o nie proszą”
Matka najświętsza  zachęciła ją, aby zaczęła propagować kult Cudownego Medalika. Maryja mówiła w objawieniu do Katarzyny: „Ci, którzy noszą Cudowny Medalik dostąpią wielkich łask, szczególnie jeśli go będą nosili na szyi. Tych, którzy we mnie ufają, wieloma łaskami obdarzę”.
Spróbujmy bliżej przyjrzeć się temu Cudownemu Medalikowi, który dziś otrzymacie poświęcony. Awers medalika przedstawia Niepokalaną, depczącą głowę węża. Z jej  rozłożonych rąk rozchodzą się promienie światła. Podstawą stóp jest półkula, na której widać głowę węża, deptaną przez Maryję. Rewers medalika zawiera zestawienie dwóch serc: Najświętsze Serce Jezusa, otoczone koroną cierniową i Niepokalane Serce Maryi, przebite mieczem. Powyżej inicjał Maryi – litera M,  a nad nią krzyż, a na obwodzie umieszczono 12 gwiazd. Wokół postaci Maryi widnieje napis: „O Maryjo bez grzechu poczęta módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy”.
Kiedy przygotowywano się do wybicia pierwszych medalików, w Paryżu wybuchła epidemia cholery. Siostry szarytki razem z Katarzyną Labouré rozpoczęły rozdawanie medalików chorym dotkniętym zarazą. Wiele osób cudownie wyzdrowiało.
Francuski kardynał Achille Lienart – abp Lille, był przyjacielem prezydenta gen. Charlesa de Gaulle’a i przewodniczącym sesji Soboru Watykańskiego II. Jako młody kapłan pełnił funkcję kapelana wojskowego w Legii Cudzoziemskiej w Afryce. Z tego czasu zachowały się w jego Pamiętnikach ciekawe zapiski. Pisał o dowódcy – pułkowniku, który był ateistą. Matka jego, pobożna kobieta, z największą troską zabiegała o powrót syna do Boga. Wszyła mu mały medalik Niepokalnej w mundur oficerski i zdołała uprosić syna, by codziennie odmawiał Trzy „Zdrowaś Maryjo”. Pułkownik bardzo kochał swoją matkę, więc składając przysięgę na tzw. „na honor oficerski” przyrzekł jej to. Długi czas wiernie wypełniał przyrzeczenie. Pewnego dnia jednak, gdy inspekcja generalska nie wypadła najlepiej, zdenerwowany i zmęczony pułkownik nie miał już ochoty wieczorem odmawiać „zdrowasiek”. Odpiął już pas oficerski z szablą, zdjął mundur, gdy nagle zauważył, że spod koca wyłania się łeb kobry. Szybko ujął szablę i odrąbał jej łeb. Do głębi przejęty przywdział z powrotem mundur, pas z szablą i rozpoczął własnymi słowami modlitwę: „Matko Boża, uratowałaś me życie od kobry-gada! A teraz uratuj mnie od gorszego gada-szatana!”
Jej medalik jest parasolem ochronnym przed grzechem – bo jeśli Maryi zawierzymy i zaufamy bezgranicznie to ona może nam wyprosić wiele bezcennych łask u Boga i u Jej Syna Jezusa. Prośmy zatem Maryję, abyśmy naprawdę duchowo przeżyli ten czas przygotowania na spotkanie z Jezusem w Tajemnicy Jego Narodzenia. Chcemy też prosić w czasie tej Mszy Św. w intencji tych dzieci z kl. III, które za chwilę założą cudowny medalik, aby pod jej opieką dobrze przygotowały się na przyjęcie Pana Jezusa w darze Komunii Św.:
Panie Jezu, dziękuję Ci za dar Twojej i naszej Matki, Maryi. Jej świętość wskazuje mi drogę ku Tobie. Panie obdarz mnie, ufną wiarą, na wzór wiary Twej Matki. Oddal ode mnie wszystko, co nosi choćby pozory lęku przed Tobą, i daj mi pokorę powierzania Tobie mojego życia, tak jak to uczyniła Niepokalana Dziewica Maryja. Prosimy Ciebie, który żyjesz i królujesz na wiej\ki wieków. Amen.

Dzisiejsza Liturgia Słowa zestawia Królestwo Jezusa Chrystusa z królestwem Dawida, za którego czasów Izrael przeżywał największy rozkwit – jak kiedyś Polska za czasów Dynastii Jagiellonów: „Cala starszyzna Izraela przybyła do Hebronu i oświadczyli królowi: <<Pan rzekł do Ciebie: Ty będziesz pasł mój lud Izraela i ty będziesz wodzem nad Izraelem>>. Namaścili więc Dawida na króla nad Izraelem”.  Po dziś dzień dla izraelitów rozporoszonych po całym świecie Królestwo Dawida jest wspominane z nostalgią jako symbol świetności, potęgi, bezpieczeństwa i dobrobytu Izraela.
Zupełnie inaczej rzecz miała się z Jezusem. Kiedy wcześniej na fali entuzjazmu po cudzie rozmnożenia chleba i ryb chciano Jezusa porwać i obwołać Go Królem, to On sam ukrył się i usunął z oczu tłumów. Zanim został oskarżony i niewinnie skazany na śmierć przez Poncjusza Piłata, to w rozmowie z nim jawnie przyznaje się  kim jest: «Czy Ty jesteś Królem żydowskim?» «Tak jestem Królem, ja się na to narodziłem
i przyszedłem na świat, aby dać świadectwo Prawdzie»  Jezus został ogłoszony królem nie jak Dawid przez namaszczenie, ale przez prześmiewczy napis Piłata, umieszczony na krzyżu; „INRI – Iesus Nazarenus Rex Iudeorum – Jezus Nazarejczyk Król Żydowski”.
Jezus, wisząc na krzyżu otwarcie rozdaje swoje królewskie dary. Najpierw obiecuje  życie wieczne skazańcowi, który wbrew wszystkiemu rozpoznał w nim Króla: „Jezu wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego Królestwa!”. Jezus mu odpowiedział: „Zaprawdę powiadam ci: Dziś będziesz ze Mną w raju”. Nikt nie zdaje sobie sprawy, że właśnie w tej chwili Jezus zdobywa władzę najwyższą – przez heroiczny akt miłości oddanie życia za tych, którzy przypatrują się z drwiną Jego straszliwej męce, szydząc z Niego i pogardzając Nim w swoich sercach.
Dlatego Św. Paweł opiewa wspaniałym hymnem chwałę Zmartwychwstałego Syna Bożego, który wywyższony w swoim Królestwie jedna ze sobą wszystko i wszystkich, wprowadzając tak bardzo utęskniony pokój: „Zechciał bowiem Bóg, aby w Nim zamieszkała cala Pełnia i aby pojednać  wszystko ze sobą: i to co na ziemi, i to, co w niebiosach, wprowadziwszy pokój przez krew jego krzyża”.
Taki Jest Fundament Królestwa Bożego na którym powinniśmy budować nasze chrześcijańskie życie.
Marcel Legaut /1900-190/– znany francuski matematyk i filozof, z początku lat 50-tych XX wieku, w pewnym momencie swego życia zdobył się na rewolucję – porzucił wybitną karierę naukową, by zaszyć się na wsi i jako zwykły rolnik po prostu uprawiać ziemię i zając się hodowlą owiec. Napisał w międzyczasie książki na temat swojej wiary. W jednej z nich p.t.: „Kryzys wieku średniego”, pisze: „Mądrość puka teraz do moich drzwi. Ma twarz upływającego czasu. Pozwalam jej wejść i siadamy do wspólnego posiłku…Bo czy nie najważniejsze jest to, by żyć?!”
Jezus zaprasza nas, abyśmy wzięli w posiadanie królestwo przygotowane dla nas od początku świata. Wszyscy jesteśmy zaproszeni do pełnego obywatelstwa, uczestnictwa i udziału w Jego królowaniu! Królestwo Boże jest do wzięcia i do posiadania przez każdego i każdą z Nas! Jak mamy to czynić? Zaspokajać Królować z Jezusem to kochać jak On: zaspokajać nasz głód prawdy, sensu życia i pragnienie miłości, chronić od zimna, dawać schronienie, okazywać troskę, być świadkami chrześcijańskiej nadziei.. Ten ewangeliczny przekaz ukazuje, że w najgłębszym chrześcijańskim sensie panować to znaczy służyć, a nawet oddać życie za innych braci i siostry. Kończy się rok liturgiczny. Dziękując Bogu za Jego czas i Miłość, prośmy Go o to, abyśmy nie wiedząc co nas czeka, w obawie przed niepewnym jutrem potrafili Mu zaufać i z Nim budowali naszą przyszłość:
Panie Jezu, dopomóż mi, abym każdego dnia z odwagą głosił Twoje królowanie. Naucz mnie, jak dawać świadectwo  prawdzie. Panie Jezu, Królu Wszechświata, bądź Panem mojego serca. Pragnę oddać całe moje życie we władnie Twojej boskiej miłości.
KRÓLUJ NAM CHRYSTE  ZAWSZE I WSZĘDZIE. Amen.

          
     „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mego!”.
Jezus umierający na krzyżu składa w ręce Ojca swego ducha, a Jego ciało składają do grobu. I choć grób jest symbolem końca życia – śmierci, to te ciemności nie trwają jednak długo, ponieważ po 3 dniach  następuje zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Nawet jeśli mamy poczucie, że ci, którzy już od nas odeszli, nie mieli czasu naprawić wszystkich swoich błędów, to nasza modlitwa i nasze gesty przebaczenia sięgają poza grób. A jeśli mamy poczucie, że to my nie zdążyliśmy wyrazić naszej miłości, pojednać się, naprawić krzywd, to Kościół zaprasza nas z ufnością do modlitwy. Źródłem tego nie jest uwarunkowana jakoś psychologicznie odwaga mówienia o śmierci, ale Jezus Zmartwychwstały. On żyje i wprowadza nas do życia wiecznego. Dzisiejsze wizyty na cmentarzu są doskonałą katechezą o śmierci oraz o życiu. Bo nie oszukujmy się – nasze ziemskie życie jest poniekąd drogą do grobu. I chociaż opieramy się śmierci, pragnąc choć trochę przedłużyć życie, wykorzystując pieniądze, wiedzę, technikę i medycynę, walka z nią jest daremna. Każdy w konfrontacji z nią jest przegrany. Ale jest to co nas trzyma przy życiu na ziemi – wiara w tajemnicę zmartwychwstania i w życie wieczne oraz nadzieja na spotkanie z Bogiem w wieczności.
I to o tej nadziei pisał Jan Paweł II w Tryptyku Rzymskim: „I tak przechodzą pokolenia − Nadzy przychodzą na świat i nadzy wracają do ziemi, z której zostali wzięci (…)  A przecież Non omnes moriar – nie cały umieram, to co we mnie niezniszczalne trwa!”
Tą niezniszczalną materią jest dusza nieśmiertelna – niewidzialny obraz i podobieństwo Boga, który jest w każdym człowieku. I choć ciało składamy do grobu, to jednak dusza wędruje na orbitę prowadzącą nas do Boga. Bo jak pięknie to ujął i napisał Św. Paweł Apostoł: „I w życiu i w śmierci należymy do Pana!” Panu Bogu na nas zależy, zależy  na tym, abyśmy wygrali, dlatego przestrzega nas przed śmiercią wieczną.
Ks. Jan Twardowski napisał: „Przemijamy jak wszystko, by w ten sposób naprawdę  zaistnieć”.
Listopadowy czas, kiedy stajemy nad grobami naszych bliskich i wspominamy czas, jaki z nimi spędziliśmy na ziemi zaprasza nas do refleksyjnej powagi nad tajemnicą przemijania. Odnosząc się do tej tajemnicy Urugwajski dziennikarz, publicysta – Eduardo Galeano dość surowo i sarkastycznie ocenił współczesne patrzenie na życie: „Żyjemy w świecie, w którym pogrzeb jest ważniejszy od zmarłego, wesele jest ważniejsze od miłości, wygląd ważniejszy jest od intelektu. Żyjemy w kulturze opakowań, która gardzi zawartością”.
Uroczystości pogrzebowe stają się dziś manifestacją – ale czy do końca są manifestacją naszej wiary, czy raczej nie jest to swoistego rodzaju show, żeby się pokazać przed innymi; intencja Mszy Św. i dokładnie wymieniony ofiarodawca – bo inaczej nie ważne, wiązanka kwiatów, żeby inni widzieli, pogrzeb w niedzielę – nie ważne że trzy Msze, a po południu różaniec, albo Gorzkie Żale, ktoś nie chodził do kościoła, ale musi być pogrzeb w kościele a nie w kaplicy – bo tam nie ważne… Zdarza się, że ktoś pisze na kartce, aby o zmarłym przeczytać, jaki był kochany wspaniały wrażliwy – a często jest to farsa,
a w sąsiedztwie wiedzą, że zmarły umierał w samotności, jak podzielił majątek, tak go wszyscy opuścili. A kiedy kapłan pyta: czy zmarły był wyspowiadany i namaszczony, czy macie karteczkę od kapelana ze szpitala – zapada głębokie milczenie albo pytanie: a to potrzeba? Wymagać chcemy od innych, ale czy wymagamy od siebie? Doskonale wiecie, że w naszej parafii naprawdę dbamy o to, aby z największym namaszczeniem i powagą sprawować uroczystości pogrzebowe.  Dziś zastanówmy się:
Jakie jest nasze duchowe przygotowanie do tajemnicy śmierci?
Dzień Zaduszny to czas szczególnej pamięci o tych, którzy odeszli
z tego świata, ale oczekują jeszcze w Bożej poczekalni na ostateczne ułaskawienie, w formie Bożego Miłosierdzia i na wejście do niebieskiej chwały. To dzień, kiedy modlimy się za dusze w czyśćcu cierpiące, aby weszły do bram nieba, aby ich przygarnął Jezus Chrystus.
„Światło tak długo się pali, dopóki nie wypali się oliwa lub wosk;
a człowiek żyje tak długo, jak długo trwa pamięć o nim”.
I dlatego dziś pamiętajmy o naszych bliskich zmarłych, a nasza modlitwa, Komunia Św. i modlitwy związane z zyskaniem odpustu niech będą dla nich szczególnym prezentem – darem ofiarowanym jako duchowa pomoc w skróceniu kar czyścowych, aby jak najszybciej odnaleźli się w ramionach kochającego Ojca:
Panie Jezu, który otworzysz nasze groby w dniu sądu ostatecznego, daj nam już dziś żywe doświadczenie pokoju i nadziei w obliczu śmierci. Daj nam gorliwość w modlitwie za tych, którzy na pewien czas odeszli od nas, aby obudzili się w tajemnicy zmartwychwstania do nowego życia.. Chryste, z Tobą ciemność nie będzie ciemna, bo Ty jesteś zmartwychwstaniem i życiem. Tobie ufam i nie będę się bał. W Tobie jest moje zwycięstwo. Amen

.