W niedzielę, 11 stycznia 2026 roku, po Uroczystości Objawienia Pańskiego przypada Święto Chrztu Pańskiego. Wraz ze świętem Chrztu Chrystusa kończy się liturgicznie okres Bożego Narodzenia. W Polsce jednak jest dawny zwyczaj przedłużania tego czasu do Święta Ofiarowania Pańskiego – MB Gromnicznej, obchodzonego 2 lutego. Dlatego do tego dnia można zachować wystrój świąteczny i szopkę w kościele oraz śpiewać kolędy.
Jezus Chrystus jako dorosły, 30-letni mężczyzna, zanim rozpocznie swoją publiczną działalność jako wędrowny Nauczyciel z Nazaretu, przychodzi nad brzeg Jordanu, by z rąk Jana Chrzciciela, swojego Poprzednika, przyjąć chrzest. Chociaż sam nie miał grzechu, nie odsunął się od grzesznych ludzi: wraz z nimi wstąpił w wody Jordanu, by dostąpić oczyszczenia. W ten sposób uświęcił wodę.
W dniu chrztu Jezus został przedstawiony przez swojego Ojca jako Syn posłany dla dokonania dzieła zbawienia. Misję Chrystusa potwierdza swym świadectwem Bóg Ojciec i Duch Święty, który zstąpił na niego w postaci gołębicy. Z nieba daje się słyszeć jednoznaczny głos: „Tyś jest mój Syn umiłowany, Tobie mam upodobanie”.
Święto Chrztu Pańskiego z jednej strony objawia nam Jezusa jako umiłowanego Syna Bożego, posłanego przez Ojca w mocy Ducha Świętego dla zbawienia człowieka, z drugiej zaś strony kieruje uwagę na rzeczywistość naszego chrztu. W tym sakramencie bowiem doświadczamy mocy zbawczej Chrystusa, która wyzwala z niewoli grzechów. Zostajemy także napełnieni Duchem Świętym i w ten sposób każdy z nas staje się umiłowanym dzieckiem Bożym. Kościół obchodzi w ten sposób święto narodzin milionów swoich dzieci, którym dała nowe, Boże życie woda chrztu świętego.