«Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie».
Jezus przyszedł z Galilei nad Jordan do Jana, żeby przyjąć od niego chrzest. Jezus przyszedł i pokornie czekał. Gdy nadeszła Jego kolej, uniżył się przed Janem, prosząc o chrzest. Jan oponował, bo  wiedział kim jest Jezus, dlatego mówi: „To ja potrzebuję chrztu od Ciebie, a Ty przychodzisz do mnie?”. Usłyszał od Jezusa słowa, które go uspokoiły: „Ustąp teraz, bo tak godzi się nam wypełnić wszystko, co sprawiedliwe”. Jan czuł się niegodny, ale – mimo początkowej niechęci – w końcu się zgodził. Jak wielka jest siła łagodności Jezusa, który przez to wydarzenie ukazuje nam potęgę pokory. Rozważajmy tę niezwykłą ewangeliczną scenę, aby uczyć się metody myślenia i działania Jezusa, który przezwyciężył opór Jana nie przemocą, lecz pokorą.
W dzisiejszym świecie jest tak wiele manipulacji, pogardy i różnorakich metod wywierania presji, dalekich od logiki Chrystusa. Tak łatwo oceniamy i osądzamy innych – jednym słowem, jednym stwierdzeniem jednym skreśleniem – wydajemy werdykt. Sami nie wiemy, co zrobilibyśmy w podobnej sytuacji, gdyby nas coś przycisnęło. Kiedy ktoś ma problem i chciałby prosić o pomoc, wtedy wiele osób się odsuwa, bo się boją, że może ich poprosić o pomoc.
Bł. Jan Balicki patron naszej Archidiecezji, który tak wiele dobrego zrobił dla Seminarium, był kierownikiem duchowym i wręcz męczennikiem konfesjonału, kiedy w okresie międzywojennym chciał pomóc dziewczętom, które często były wykorzystywane do prostytucji. W domu dla ubogich przebywało 25-30 pensjonariuszek. Kapłan spotkał się z niechęcią,, ale ci którzy go poznali, wiedzieli, że od niego bije świętość. Z zapisków prowadzonych przez siostry wynika, że 90% dziewcząt trudniących się do tej pory nierządem porzuciło ten proceder. Jego mottem  stały się słowa modlitwy, które często powtarzał: „Dobrze Panie, żeś mnie upokorzył, dobrze”.
Dlatego czerpiąc od Jezusa siłę, naśladujmy Go na ścieżce pokory. To nie jest dowód słabości, lecz ogromnej duchowej siły, bo pokorny Jezus stojący w kolejce po chrzest jest Panem wszechświata. Czym zatem jest dla nas chrzest święty?
Chrzest to fundamentalny obrzęd chrześcijański, oznaczający nawrócenie, oczyszczenie z  grzechu pierworodnego i duchowe odrodzenie, dzięki czemu człowiek staje się członkiem Kościoła, Ciała Chrystusa, i dzieckiem Bożym, co symbolizuje zanurzenie lub polanie wodą i wyznanie wiary. Jest to pierwszy z Sakramentów Wtajemniczenia, który wyciska w duszy niezatarte znamię przynależności do Chrystusa.
Dziękując Bogu za łaskę chrztu świętego, prośmy o umocnienie naszej wiary:
Panie Jezu! Nie potrafię być pokorny, bo często nie wierzę w moc Twojej łagodności i w to, że Ty chcesz jak najlepiej dla mnie. Dziękując za chrzest święty, pragnę prosić Cię Panie, aby ogarnęła mnie Twoja potęga pokory
i abym każdego dnia umiał godzić się
z Twoją wolą. Amen.

„Gdzie jest nowo narodzony Król żydowski? Ujrzeliśmy bowiem Jego gwiazdę na Wschodzie i przybyliśmy oddać Mu pokłon”.
Bóg wysłał gwiazdę, aby wskazała drogę do nowonarodzonego Mesjasza. Choć Mędrcy ze Wschodu nie wiedzieli, dokąd zmierzają i ile czasu potrwa ich podróż, to jednak podążali wytrwale za światłem z nieba. Po drodze otrzymywali kolejne wskazówki, zarówno te pochodzące z nieba, jak i z ziemi.
„A oto gwiazda, którą widzieli na Wschodzie, postępowała przed nimi, aż przyszła i zatrzymała się nad miejscem, gdzie było Dziecię. Gdy ujrzeli gwiazdę, bardzo się uradowali”.
W końcu gwiazda wskazała konkretne miejsce i Dziecię. Bóg jest zawsze precyzyjny. Czy wierzymy w to, że my – podobnie jak Mędrcy ze Wschodu – mamy swoją gwiazdę, która wskazuje nam drogę do Jezusa? Czy pozwolimy, aby spotkanie z Nim zmieniło nasze plany?
„Weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; padli na twarz i oddali Mu pokłon”. Mędrcy ze Wschodu, chociaż mieli autorytet
i nieposzlakowaną opinię w swoich krajach, stają w pokorze przed Małym Dzieckiem i oddają pokłon. Są w pełni świadomi, że to Nowonarodzone Dziecko jest wybranym przez Boga Mesjaszem, aby zbawił ludzkość. Gwiazda – Kometa, które ukazywała się na niebie, zawsze była znakiem wielkich wydarzeń, które dokonywały się w danym okresie.
Znany amerykański ewangelizator – Abp Fulton J. Sheen powiedział: „Pokora to prawda. Osoba pokorna pozostawia w sobie przestrzeń do rozwoju, podczas gdy człowiek pyszny już go nie potrzebuje!”.
Mędrcy mieli w sobie dużo dystansu do siebie i pokory, które pozwoliły im przyjąć Objawienie Pańskie. Czy ja mam sobie tyle pokory, że potrafię się uniżyć przed Dzieciątkiem Jezus i uwierzyć w Jego Gwiazdę – czyli przyjąć prawdę o Wcieleniu Bożego Syna?
„A otrzymawszy we śnie nakaz, żeby nie wracali do Heroda, inną drogą udali się z powrotem do swojego kraju”
Trzej pielgrzymi po spotkaniu z Dzieciątkiem wrócili do domu inną drogą, bo tak chciał Bóg. My też mamy swoje dobrze znane drogi i utarte schematy myślenia. A jednak Bóg wzywa nas na inne szlaki. Nie zamartwiajmy się. Na tej drodze nie idziemy samotnie. Bóg nadal nas prowadzi. Czy wierzymy w to?
Trudno sobie wyobrazić, że Trzej Mędrcy, nazywani magami lub królami, po powrocie do swoich krajów milczeli na temat tego wszystkiego, co ujrzeli w Betlejem. Skoro podjęli tak wielki wysiłek, by odnaleźć Jezusa, było to z pewnością wielkie wydarzenie dla nich. A do ważnych wydarzeń z naszego życia często powracamy, jak do pamiętników zapisanych w latach dziecięcych czy młodzieńczych, jak do zrobionych zdjęć z rozmaitych wyjazdów, wydarzeń i rodzinnych uroczystości – wspominamy je wiele lat przypominamy i rozważamy, by zgłębić znaczenie wszystkich szczegółów, które je tworzyły. Zapewne tak samo było w wypadku trzech Mędrców ze Wschodu – przedstawicieli różnych ras, kultur i krajów. Dlatego nazywamy ich Pierwszymi Misjonarzami, którzy Dobrą Nowinę o Wcieleniu Syna Bożego zanieśli do narodów pogańskich w swoje ojczyste strony.
Jeden ze współczesnych misjonarzy – Leclerque powiedział: „Ewangelizować to powiedzieć drugiemu człowiekowi: „Ty też jesteś kochany przez Boga w Jezusie Chrystusie!” Misjonarz to ten, który głosi to, co sam przyjął i w co uwierzył, wśród innych, niekiedy obcych kulturowo ludzi i daleko od rodzinnego domu realizuje swoje posłannictwo i zarazem człowieczeństwo.
W roku Duszpasterskim: „Uczniowie – Misjonarze” – jesteśmy zaproszeni i wezwani do tego aby być jak Magowie, zwiastunami Ewangelii w naszym otoczeniu i środowisku.
Bycie Uczniem: Oznacza bycie w szkole Jezusa, słuchanie Go, uczenie się i życie Jego Słowem
Bycie Misjonarzem: Oznacza przekazywanie dar wiary innym, stając się znakiem nadziei i świadkiem Chrystusa w otaczającym świecie. Jest to nierozerwalny związek: Uczeń-Misjonarz. Nie można być uczniem bez misyjnego posłania, ani misjonarzem bez bycia uczniem Prośmy gorąco, aby przykład Trzech Królów – Mędrców ze Wschodu pokazywał nam właściwą drogę prowadzącą do Jezusa, a Ewangelia – Dobra Nowina o Zbawieniu była dla nas gwiazdą – światłem prowadzącym nas przez mroki zła i grzechu do Celu – czyli Prawdziwej Światłości Świata:

Panie Jezu! Niech Twoje Światło z nieba mnie prowadzi. Pragnę podążać za gwiazdą wysłaną przez Boga także wtedy, kiedy zaprasza mnie na nieznany szlak.  Daj mi wiarę żarliwą jaką mieli Mędrcy i pokorę, abym umiał oddać Ci poklon – czyli przyjąć prawdę Objawioną o twoim Narodzeniu. Spraw abym stawał się Twoim Uczniem i zarazem Misjonarzem, który pragnie dzielić się Radością Narodzin z innymi ludźmi. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.

.