„Wielki Znak ukazał się na niebie: Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu”.
Wizja Apokaliptyczna Św. Jana nie pozostawia żadnych wątpliwości.
Tajemniczą Niewiastą, obleczoną w słońce jest Najświętsza Maryja Panna – Matka Jezusa Chrystusa! Maryja, otoczona Jego światłem, ma na głowie wieniec z dwunastu gwiazd, symbolizujący12 pokoleń Izraela –wspólnoty świętych i błogosławionych w niebie. U Jej stóp leży księżyc – dający blade odbite światło słoneczne, który symbolizuje śmierć i przemijalność ludzkiego życia. Ta wizja ukazuje nam tajemnicę uwielbionego człowieczeństwa. Można śmiało do tego faktu odnieść staropolskie stwierdzenie: „Jakie Życie, taka Śmierć”. Maryja – Niewiasta obleczona w słońce jest wspaniałym znakiem zwycięstwa miłości nad przemocą i nienawiścią, znakiem zwycięstwa dobra nad złem, grzechem i szatanem. Wielkim znakiem zawierzenia, znakiem pocieszenia i znakiem prawdziwej jedności.
Dzisiejsze Święto Wniebowzięcia NMP jest jedną z trzech największych uroczystości maryjnych. Zostało potwierdzone 1 listopada 1950 roku przez papieża Piusa XII jako dogmat wiary, że Maryja została wzięta do nieba z ciałem i duszą po zakończeniu ziemskiego życia. Dawniej to wydarzenie nosiło nazwę Zaśnięcia Matki Bożej. Początki obchodów sięgają
V wieku. Według tradycji Zaśnięcie NMP mogło się dokonać ok. 45 r. po Chrystusie, na Górze Syjon, gdzie od IV w. istnieje bazylika, utożsamiana z Wieczernikiem i miejscem zaśnięcia. Według innych źródeł św. Jan Apostoł miał zabrać Maryję ze sobą do Efezu i tam miała Ona zakończyć swe ziemskie życie.
W Polsce i wielu krajach europejskich dzień ten jest często nazywany świętem Matki Bożej Zielnej. Według tradycji, w kościołach święci się zioła, bukiety i wianki złożone z ziół, kwiatów, zbóż i warzyw oraz snopy dożynkowe. W sanktuariach maryjnych gromadzą się wielkie rzesze pielgrzymów. Na Jasną Górę przybywa ich corocznie kilkaset tysięcy. Jest to wspólnotowe składanie dziękczynienia za pierwsze plony i zbiory rolne. Tradycja wiąże poświęcone rośliny z prośbą o ochronę gospodarstwa i zdrowie.
Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny to uroczystość kościelna
i państwowa, połączona ze 106 rocznicą tzw. „Cudu nad Wisłą”, czyli zwycięstwa wojska polskiego nad wojskiem Związku Radzieckiego
w 1920 r. i ocalenia Europy od zalewu bolszewizmu. Czciciele Maryi w Polsce przypisują je szczególnemu wstawiennictwu Matki Bożej. W latach 1923-47, to święto było związane z obchodami Święta Wojska Polskiego Po długiej przerwie wrócono do tych obchodów w 1992 roku. Obchodząc dzisiejszą uroczystość, cieszymy się z faktu, że niebo się otwiera, aby przyjąć Maryję. Jednocześnie razem z Elżbietą wołamy: „A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? Błogosławiona jest, która uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Jej od Pana”. Maryja, choć jest Królową i przebywa w niebie, interesuje się naszym losem. Będąc w niebie, pomaga nam na ziemi! Uczmy się od Niej zawsze zauważać potrzebujących, biednych i słabych.
Dzisiejszą Uroczystość trzeba przeżywać razem z Chrystusem, ponieważ tylko w świetle Jego tajemnicy możemy zrozumieć tajemnicę wzięcia Maryi z ciałem i duszą do nieba. W Maryi wyniesionej do nieba podziwiamy pełne zwycięstwo Chrystusowego zmartwychwstania. W Niej możemy zobaczyć, gdzie jest kres wędrówki tych, którzy swoje życie zjednoczyli z Chrystusem. Maryja woła w hymnie uwielbienia: „Oto bowiem odtąd błogosławić mnie będą wszystkie pokolenia, gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny, a Jego imię jest święte”.
Błogosławić Maryję to przede wszystkim zrozumieć, że i mnie Jezus chce dać miejsce w swojej chwale, z duszą i ciałem. Najpierw jednak to ja muszę dać Jezusowi absolutne pierwszeństwo w życiu. Tak jak to uczyniła Maryja. Dlatego dziś przepełnieni wdzięcznością do Boga, naszego Ojca za dar Maryi Wniebowziętej, Dziewicy zasłuchanej w Słowo Pana wołajmy w naszej modlitwie:
„Panie Jezu, jednoczę się z Maryją, którą z ciałem i duszą wyniosłeś do Twojej boskiej chwały. Chcę razem z Wniebowziętą wyśpiewać chwałę Bogu, za wielkie rzeczy, które czyni dla człowieka. Maryjo – Królowo Nieba i Ziemi, Zachwyca mnie Twoja miłość. Nie dozwól, aby moje serce stało się niewrażliwe na słabych i ubogich. Zawsze pragnę o nich pamiętać jak Ty.
- Niewiasto Mądra i Roztropna, naucz nas postawy pięknej miłości, która umie Bogu dziękować za wszystko i nieustannie uwielbiać Jego Majestat”. Amen.