„Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię”.
Encyklika papieża Franciszka: „Dilexit nos”, to wezwanie dla Kościoła i całego świata, aby powrócić do serca. W jej zakończeniu papież apeluje: „Dziś wszystko się kupuje i za wszystko płaci i wydaje się, że samo znaczenie godności zależy od rzeczy, które można uzyskać dzięki sile pieniądza. Miłość Chrystusa jest poza trybami tego mechanizmu i tylko On może uwolnić nas od tej gorączki… On jest w stanie dać tej ziemi Serce”. W świecie zdominowanym przez konsumpcję i technologię, gdy zaciera się granica, co realne a co wirtualne, gdzie zaczyna dochodzić do głosu i dominować sztuczna inteligencja, mamy powracać do serca, stawać się ludźmi serca. O pierwszych chrześcijanach mówiono; „Popatrzcie, jak oni się miłują!” Wzajemna Miłość, wynikająca ze wspólnej wiary, wspólnotowego doświadczenia miłości Boga z udziału w łamaniu Chleba, uzdalnia ich aby tworzyć prawdziwą rodzinę Bożą. Jeżeli przez udział w Eucharystii nie staniemy się bardziej bliźnimi, dla innych uczestników, to w pewnym sensie profanujemy świętość tego Sakramentu. Wezwanie by wrócić do serca, ma konkretny cel: podążać ku Sercu Jezusa, w to Serce się wpatrywać i je adorować serce, które potrafi się radować
i cierpieć w sposób najpełniejszy, ale także współradować i współcierpieć razem z nami. Jego współczucie pełne miłości daje nam pewność, że nigdy nie jesteśmy sami. Serce ciche i pokorne zna tylko Ojciec. Dzięki Jego oświeceniu możemy wejść w tajemnicę nieskończonej miłości, pokory
i miłosierdzia, jakie przynosi nam jego Syn. Jezus pragnie kochać i być kochanym przez nas! Czy Syn Boży, który oddał za mnie swoje życie,
a jego Serce zostało przebite z miłości do mnie, jest moją największą miłością życia?
Panie Jezu! Dziękuję Ci za to serdecznie zaproszenie. Pragnę wsłuchać się w subtelny szept Twojego Najświętszego Serca. Wierzę głęboko, że Twoje Serce nadaje sens wszystkiemu w moim życiu. Amen.
